Het Overlijden

Thuis

Uw geliefde is thuis overleden. In dat geval moet u zo snel mogelijk een arts contacteren. Die zal het overlijden vaststellen (tijdstip, datum en doodsoorzaak). Die overlijdensaangifte (het 'overlijdensattest') is nodig om het overlijden bij de Gemeenteadministratie aan te geven.

In het rusthuis

Is uw dierbare in een rusthuis overleden, dan moet de directie een arts verwittigen om de overlijdensaangifte op te stellen.

In het ziekenhuis 

Een ziekenhuisarts stelt het overlijden vast. De verpleegkundigen van de afdeling waar uw dierbare overleden is, baren het stoffelijk overschot voorlopig op. Vervolgens wordt het lichaam naar het mortuarium van het ziekenhuis gebracht.

Op een openbare plaats

Overlijdt uw geliefde bij een verkeersongeval, in een winkel of op een andere openbare plaats, dan moet een arts het overlijden ter plaatse komen vaststellen. Gaat het om een gewelddadig of verdacht overlijden, dan wordt een gerechtelijk dossier geopend.

In dat geval overhandigt een politieofficier en een arts een rapport aan de bevoegde gerechtelijke autoriteit (procureur des Konings of onderzoeksrechter). Die gaat na of er al dan niet bijkomende gerechtelijk-geneeskundige onderzoeken nodig zijn (autopsie, bloedtests…). Pas daarna wordt het lichaam, na toestemming van de gerechtelijke autoriteit, aan de familie vrijgegeven om begraven te worden.

In het buitenland

Overlijdt de persoon in het buitenland, dan brengt de Federale Overheidsdienst (FOD) Buitenlandse Zaken de familie op de hoogte. U heeft dan de keuze: ofwel laat u het lichaam ter plaatse begraven, ofwel laat u het repatriëren.

Repatriëring is wel gebonden aan bepaalde voorwaarden, zoals een zogenaamde ‘lijkenpas’, het gebruik van een speciale zinken kist en balseming (specifieke bewaarzorg en hygiëne) van het lijk vóór de repatriëring als het om een ver land gaat. Ook hier kan de begrafenisondernemer u bijstaan. Sommige zijn zelfs gespecialiseerd in de repatriëring van stoffelijke overschotten.